Istnieje grupa kobiet, które po urodzeniu dziecka, natychmiast marzą o tym, by wrócić do pracy. Nie oznacza to, że są złymi matkami, albo ich więź z dzieckiem jest słaba. Są to zazwyczaj kobiety, które przed zajściem w ciążę miały bardzo dobrą pracę, o którą na rynku nie łatwo, lubiły ją i realizowały się w niej zawodowo. Zapewne też duża część z nich wypełniała swoje obowiązki do ostatniej chwili przed porodem.

Z drugiej strony są jednak kobiety, które stwierdzą, że urlop macierzyński, który od 2012 roku trwa 20 tygodni, jest zdecydowanie za krótki i należałoby go rozciągnąć do granic możliwości. Tak trudno jest im rozstać się z dzieckiem, szczególnie, jeśli po raz pierwszy spełniają się w macierzyństwie. Zazwyczaj w takich sytuacjach wykorzystują przysługujące im prawo i wnioskują o urlop wychowawczy. Ten, może obejmować aż trzy kolejne lata. Można sobie wyobrazić, że w tak długim czasie nieobecności w pracy, niełatwo ją utrzymać. Powrót do firmy na to samo stanowisko niemal graniczy z cudem.

Kiedy więc świeżo upieczona matka powinna wrócić do pracy, by odnieść przy tym jak najwięcej korzyści? Oczywiście decyzja należy do niej, bo to ona będzie ponosiła konsekwencje swojego wyboru. Jeśli zrobi to za wcześnie, mogą pojawić się wyrzuty sumienia, wynikające z zaniedbania dziecka. Jeśli będzie zwlekała zbyt długo, może doprowadzić do regresu w swojej karierze zawodowej. A przecież dobra matka, to taka, która realizuje się na wszystkich polach, to sprawia jej radość, którą przekazuje dziecku.

Warto jednak zaznaczyć, że wymiar czasowy urlopu macierzyńskiego nie został określony przez ustawodawcę przypadkowo. Pięciomiesięczny, stały kontakt dziecka z matką to wystarczający czas dla obojga. Matka na odzyskanie pełni sił po porodzie, z fizycznego punktu widzenia, potrzebuje ok, 6 tygodni. Pozostały czas, to budowanie relacji z maleństwem, umacnianie więzi. Nie jest prawdą, że stopniowe odłączanie maleństwa po tym czasie, to dla niego krzywdzące rozwiązanie. Półroczne dziecko powinno zacząć odkrywać własną indywidualność, jest wtedy najbardziej gotowe do spędzania mniejszej ilości czasu z rodzicami.

Wbrew pozorom zatem im starsze niemowlę, tym gorzej może znieść rozłąkę z mamą. Jeśli do ósmego miesiąca życia cały czas towarzyszyła mu mama, jej nagła nieobecność może wywołać w nim lęk przed innymi osobami. Wtedy trudno będzie znaleźć opiekunkę, która sprostałaby zadaniu.

Obecnie, na rynku pracy obowiązuje wyraźny podział na umowy czasowe i umowy na czas nieokreślony. Te drugie dają większe przywileje pracownikowi, m.in. w kwestii ich rozwiązywania. Wypowiedzenie umowy musi być poparte pisemnym uzasadnieniem z zachowaniem odpowiedniego do stażu pracy terminu wypowiedzenia. W przypadku umów terminowych, ale tylko tych, w które przewidują stosunek pracy dłuższy niż 6 miesięcy, termin wypowiedzenia to 2 tygodnie. Poza tym umowa może być rozwiązana bez podania przyczyny. Dla pracodawców to korzystne rozwiązanie, dlatego tak często go nadużywają.

Komisja Europejska chce większej ochrony pracowników, i znalazła rozwiązanie, jak ten proceder ukrócić. Proponuje w całej UE wprowadzić umowy na czas nieokreślony oraz umowy próbne. Te drugie jednak nie mogłyby obejmować dłuższego okresu czasu niż półroczny. Po okresie próbnym, kolejną umową byłaby ta bezterminowa. Z pewnością jednak pomysł wymagał będzie szerokich konsultacji. Już teraz nowe rozwiązanie budzi spore kontrowersje wśród pracodawców. Można więc przypuszczać, że kiedy faktycznie dojdzie do rozstrzygania tej kwestii, na rynku pracy rozpęta się prawdziwa burza.

Kiedy i ty dojrzejesz do takiej decyzji, nie pozostaje ci nic innego jak pełna mobilizacja. Masz sporo czasu na przygotowanie się do poszukiwań. Jak znaleźć pracę będąc młodą mamą?

• Podstawa to profesjonalne CV

Twój życiorys musi być dokładnie przemyślany i starannie napisany. Uwzględnij w nim wszystkie swoje etapy edukacji, kursy i szkolenia, jakie odbyłaś, zanim urodziłaś dziecko. A może w trakcie ciąży inwestowałaś w swój rozwój osobisty? Uczyłaś się języka obcego? Nie zapomnij o tym. Opisz całe swoje doświadczenie zawodowe. Zaczynając od staży i praktyk, po pierwszą pracę i kolejne szczeble kariery. Nie skupiaj się na swoich stanowiskach, a raczej na tym, co na nich osiągnęłaś, jakie sukcesy odniosłaś, jakie plany udało ci się wdrożyć. Opisz projekty, nad którymi pracowałaś, W CV daj świadectwo, że jesteś osobą kompetentną i stawisz czoła wszystkim zadaniom, jakie zostaną przed tobą postawione. CV to przecież nie tylko chronologia twojego zatrudnienia – jeśli tak je potraktujesz, rekruterzy nie dadzą mu większych szans. CV to dowód na to, że osiągnęłaś już wiele i jesteś gotowa na nowe zadania.

Co jeśli nie możesz pochwalić się bogatym doświadczeniem?

Nic straconego. Nie oznacza to, że twoje CV zniknie wśród innych. Musisz tylko zadbać o to, by zainteresować potencjalnego pracodawcę i zaintrygować go. Być może brak doświadczenia możesz zrekompensować ogromnym wykształceniem. Oprócz studiów liczą się także podyplomówki, szkoły językowe, kursy doszkalające. To przemawia na twoją korzyść. Możesz także wybrać inną strategię. Rubryka „Zainteresowania” w CV nie jest tam bez powodu. Twoje hobby może być twoim atutem. Jeśli wpisuje się w profil firmy, w której starasz się o pracę, jesteś w idealnej sytuacji. Oznacza to, że swoje obowiązki wykonywać będziesz z pasją – twoje akcje wzrosną.

• Oryginalny list motywacyjny

List motywacyjny, którzy jedni traktują jako archaiczny twór, inni widzą w nim szansę na sprawdzenie kreatywności kandydata. Bez względu na to jak jest postrzegany, jeśli jest wymagany, musisz go napisać. Jak dobrze się zaprezentować? Pamiętaj, że z gotowych wzorów dostępnych w internecie, nie korzystasz tylko ty. Nie trudno więc o to, by różniły się na nich tylko nazwiska kandydatów. Dlatego, by uniknąć kompromitacji, napisz list motywacyjny w oparciu o swoje umiejętności. Jak powinien wyglądać? Przede wszystkim nie powinien być powieleniem CV. Możesz nawiązywać do życiorysu, poświęć jednak więcej uwagi na to, by przedstawić siebie w jak najlepszym świetle, jako idealną kandydatkę na dane stanowisko.

Od tego, jak wyglądać będą te dwa pisma, będzie zależało to, czy zostaniesz zaproszona na rozmowę kwalifikacyjną. Gra toczy się więc o wysoką stawkę. Nie zmarnuj swojej szansy już na starcie.

Jednym z takich udogodnień, które obowiązuje od początku 2012 roku jest wydłużony urlop macierzyński. Urlop ten wydawany jest w dwóch częściach – podstawowej i dodatkowej.

• Część podstawowa urlopu macierzyńskiego wynosi 20 tygodni w momencie urodzenia jednego dziecka. Okres ten jest wydłużany w przypadku ciąż mnogich o kolejne dwa tygodnie (matka bliźniąt ma już 31 tygodni), do maksymalnie 37 tygodni po urodzeniu pięcioraczków.
• Ponadto młoda mama może złożyć wniosek o dodatkowy urlop macierzyński, który od początku 2012 roku wynosi 4 tygodnie (ciąża mnoga – 6 tygodni). Do tej pory wykorzystać można było zaledwie połowę z tego. Długość urlopu macierzyńskiego ponownie ulegnie zmianie w 2014 roku, kiedy to jego dodatkowa część wzrośnie do 6 tygodni, zapewniając świeżo upieczonej mamie aż 26 tygodni z nowo narodzonym potomstwem.

Konsekwencją wydłużenia urlopu macierzyńskiego jest również wydłużenie urlopu tacierzyńskiego. Warto wiedzieć, urlop tacierzyński i urlop ojcowski to nie to samo. Pierwszy przyznawany jest w przypadku rezygnacji matki z dodatkowej części urlopu macierzyńskiego. Wówczas ojciec ma prawo wykorzystać pozostałe wolne dni. Natomiast urlop ojcowski jest odrębną formą, przewidzianą w prawie pracy. Wynosi dwa tygodnie i może być wykorzystany w tym czasie, co urlop macierzyński, zanim dziecko ukończy 12 miesięcy. Zamiany w kodeksie pracy, które weszły w życie 1 stycznia 2012 roku mają zagwarantować młodym rodzicom spokojne przeżywanie pierwszych tygodni życia dziecka. Urlop macierzyński i ojcowski pozwala, by oboje wzajemnie uczyli się nowej, niezwykle odpowiedzialnej roli opiekuna małego człowieka.

Wiadomo, że płeć piękna jest szczególnie chroniona przez kodeks pracy. Zanim jednak wróci się do pracy, dobrze by było zaplanować sobie ten powrót, aby zapobiec jakimkolwiek problemom.

W pierwszej kolejności należy porozumieć się z pracodawcą. Jeszcze przed rozpoczęciem pracy młode mamy powinny odwiedzić firmę, w której są zatrudnione. Wtedy dowiedzą się jak duże są szanse udanego powrotu na swoje stanowisko pracy. Pracodawca musi zapewnić świeżo upieczonej mamie takie same warunki pracy jak przed urlopem macierzyńskim. To samo dotyczy wynagrodzenia. Istnieje możliwość skorzystania z urlopu wychowawczego (zanim dziecko skończy 4 lata). Jeśli pracodawca chciałby przenieść daną pracownicę po jej urlopie macierzyńskim, to nowe stanowisko pracy musi być zgodne z jej kwalifikacjami oraz posiadać takie samo uposażenie. Innym rozwiązaniem jest praca zdalna czy przejście na ¾ czy ½ etatu. Jeśli kobieta wraca na obniżony etat (zamiast wychowawczego), to jest ona chroniona przed zwolnieniem 12 miesięcy. Trzeba pamiętać o tym, iż kodeks pracy nie chroni kobiet zatrudnionych na okres próbny (nieprzekraczający 1 miesiąca) czy zastępstwo oraz na umowę-zlecenie i umowę o dzieło.

Czasem młodej mamie ciężko jest zostawić swojego kilkumiesięcznego szkraba. W takim przypadku należy wziąć pod uwagę to, że kilkulatkowi trudniej będzie się przyzwyczaić do nieobecności mamy i ciężej będzie nam wrócić na wciąż mieniający się rynek pracy po kilkuletniej absencji. Decydując się na urlop wychowawczy, pamiętajmy, iż jest on bezpłatny i przysługuje rodzicom, którzy mają co najmniej sześciomiesięczny staż pracy. Podanie o ten urlop należy złożyć przynajmniej dwa tygodnie przed jego planowanym terminem.

Kolejnym punktem w planowaniu sobie powrotu do pracy po urlopie macierzyńskim jest opieka nad dzieckiem. Zastanówcie się wspólnie z mężem z kim chcecie, możecie zostawić swego potomka. Czy będzie to babcia, tata (urlop tacierzyński), opiekunka czy panie ze żłobka. Przede wszystkim nie wolno się zadręczać i starać się nie myśleć czy dziecku podczas Twojej nieobecności nic nie jest. Wybierając kogoś do opieki nad maluchem, trzeba kierować się zaufaniem.

Jeżeli chodzi o prace domowe (sprzątanie, zakupy, gotowanie, pranie, itp.), to warto podzielić się tymi obowiązkami z partnerem, zakupy robić raz w tygodniu lub zainwestować w sprzęty domowe (np. zmywarka).

Należy także pamiętać o planowaniu kolejnych wizyt lekarskich. Najlepiej jest zapisywać wszystkie ważne szczepienia czy wizyty lekarskie w widocznym dla całej rodziny miejscu. Wtedy zarówno Ty, jak i Twój partner będziecie się orientować w Waszej sytuacji rodzinnej.

Ostatnim punktem w planowaniu powrotu do pracy po urlopie macierzyńskim jest znalezienie czasu dla siebie. Nie wolno nam zapominać o naszych potrzebach i odpoczynku. Ważne jest, aby znaleźć w ciągu dnia kilka minut dla siebie. Jest to istotne dla zdrowia fizycznego, jak i psychicznego.

Długość urlopu macierzyńskiego zależy od ilości dzieci. W tym roku po urodzeniu jednego dziecka przysługuje 20 tygodni. W przypadku bliźniąt wymiar urlopu wynosi 31 tygodni. Każde kolejne dziecko wydłuża urlop macierzyński o 2 tygodnie. Nie wymaga on pisemnego wniosku, rozpoczyna się wraz z dniem porodu, przy czym warto wspomnieć, że co najmniej 2 tygodnie urlopu mogą zostać wykorzystane przed przewidywaną datą porodu. W praktyce jednak pracodawca często prosi o wniosek, aby dowiedzieć się dokładnie na kiedy przypada poród i od kiedy liczyć dni urlopu.

Kobieta ma obowiązek wykorzystać przynajmniej 14 tygodni przysługującego jej urlopu. Po tym czasie może wrócić do pracy. Oprócz podstawowego urlopu macierzyńskiego pracownikowi przysługuje tzw. dodatkowy urlop macierzyński, który jest dobrowolny, a pracodawca udziela go wyłącznie na wyraźny wniosek. Od przyszłego roku zostanie on wydłużony do 4 tygodni przy urodzeniu jednego dziecka, 6 tygodni w przypadku co najmniej bliźniąt. Urlop dodatkowy jest jednorazowy i należy z niego skorzystać zaraz po wykorzystaniu podstawowego urlopu macierzyńskiego. Wniosek powinien być złożony co najmniej 7 dni przed rozpoczęciem urlopu.

W czasie dodatkowego urlopu pracownica ma prawo do wykonywania dotychczasowego zajęcia, co również musi być poparte pisemnym wnioskiem. Wymiar godzinowy pracy nie może w tym przypadku przekraczać połowy etatu.  Warto nadmienić, że z dodatkowego urlopu może skorzystać również ojciec dziecka. Pracodawca nie może odmówić udzielenia urlopu dodatkowego.

W coraz lepszej sytuacji urlopowej są również świeżo upieczeni ojcowie. Specjalnie dla nich, od 2010 r., do kodeksu pracy został wpisany tzw. urlop macierzyński. Mamy powinny pamiętać, że po wykorzystaniu podstawowego urlopu macierzyńskiego kobiecie przysługuje prawo do skorzystania z urlopu wypoczynkowego. Również w tym wypadku pracodawca jest zmuszony wyrazić zgodę na urlop.

Formą tego rodzaju dyskryminacji jest m.in. osobny parytet dla kobiet w spółkach z udziałem skarbu państwa. Parytety polegają na administracyjnym rezerwowaniu miejsc dla reprezentantów określonych grup społecznych. Te zarezerwowane miejsca (kwoty) mają przeciwdziałać wykluczeniu kobiet z życia publicznego, politycznego czy biznesowego. Zadaniem parytetów dla kobiet w spółkach z udziałem skarbu państwa jest „ukazanie się” płci pięknej w biznesie.

System ten, nazywany kwotowym, istnieje już w Szwecji, Norwegii, Francji, Hiszpanii i Finlandii. Parytety gwarantują paniom od 30 % do 40 % miejsc w radach nadzorczych. Podczas tegorocznego Kongresu Kobiet podjęto temat tego systemu i wiążącej się z nim nowo powstałej kasty tzw. „złotych spódniczek”.

Z badań wynika, że zaledwie 6% polskich firm posiada kobiety na stanowisku prezesa. Taka sama sytuacja byłą w Norwegii, zanim zagwarantowała ona płci pięknej miejsca w radach nadzorczych oraz zarządach spółek giełdowych państwowych .

Zagrożeniem ze strony tego systemu jest możliwość zrodzenia się kastowości w tej sferze biznesu. Przykładem jest tu sytuacja w Szwecji. Wprowadzenie 40 proc. gwarantowanych miejsc w radach nadzorczych spółek akcyjnych z udziałem skarbu państwa spowodowało, iż jedna kobieta jest prezesem kilku spółek. Narodziła się tam kasta tzw. „złotych spódniczek”, czyli awans zawodowy wybranej, wąskiej grupy kobiet.

Opinie co do wprowadzenia w Polsce parytetów dla kobiet są podzielone. Jedni mówią, iż kobiety nie należą do dyskryminowanej mniejszości i przymus wprowadzania pań do zarządów spowoduje wrogie nastawienie społeczeństwa wobec płci pięknej. Ponadto dyskryminacja pozytywna powinna być wprowadzana z umiarem i jest środkiem nadzwyczajnym. Według nich nasze państwo powinno się bardziej skupić na zabezpieczeniu finansowym dla kobiet, które pracują w domu (nieodpłatnie). Drudzy zaś tłumaczą (w tym prof. Magdalena Środa), że dopóty polskie społeczeństwo nie nauczy się innych standardów ułatwienia wobec kobiet, to system kwotowy powinien być wprowadzony także w naszym kraju (35 % kobiet do 2015 roku w radach nadzorczych spółek udziałem skarbu państwa).

Według badań Eurostatu kobiety prowadzą  35,4 % działalności gospodarczych. Dzieje się tak bez parytetów czy innych ułatwień.

Pozytywna dyskryminacja, czyli uprzywilejowanie kobiet w biznesie ma je aktywizować. Do tego potrzebne jest odciążenie żon i matek z części ich obowiązków domowych. Aby ich mężowie pomogli im w tym, potrzebna jest zmiana czy nawet rewolucja kulturowa w naszym kraju. Ponadto należy zmienić prawo na bardziej przyjazne kobietom (m.in. ułatwienie w zakładaniu placówek opieki nad dziećmi). Parytety stoją na końcu tych zmian. Najpierw trzeba zacząć od ustaw regulujących sprawę przedszkoli i żłobków, a wtedy kobiety będą mogły i chciały wkroczyć w sferę zarządzania i biznesu.

Niestety, polscy ustawodawcy ograniczyli się do minimum uznanego za konieczne i niejako wymuszone przez UE. W praktyce oznacza to, że przepisy nie funkcjonują kompleksowo, a to oznacza, że w zależności od sfery przejaw dyskryminacji może być uznany za przestępstwo bądź też nie. I tak też dyskryminacja niepełnosprawnego dziecka w środowisku szkolnym przestępstwem nie jest, ale ta sama sytuacja dotycząca niepełnosprawnego pracownika na płaszczyźnie zawodowej w świetle przepisów jest już przestępstwem.

Nowelizacja przez dyskryminację ze względu na płeć rozumie „każde niepożądane zachowanie o charakterze seksualnym lub odnoszące się do płci pracownika, którego celem lub skutkiem jest naruszenie godności pracownika, w szczególności stworzenie wobec niego zastraszającej, wrogiej, poniżającej, upokarzającej lub uwłaczającej atmosfery.” Przez zachowanie rozumie się tu fizyczne, werbalne oraz pozawerbalne elementy. Przepisy mówiące o dyskryminacji ze względu na płeć w miejscu pracy są istotne między innymi ze względu na wyrównane wynagrodzenie za wykonanie jednego zakresu pracy przez pracowników odmiennych płci. Choć powszechnie wydaje się to oczywiste, w dalszym ciągu w wielu miejscach pracy na jednym stanowisku pracy mężczyzna zarabia więcej niż kobieta.

Przepisy antydyskryminacyjne są istotne także dla matek, które wracają do pracy po urlopie macierzyńskim. Gwarantują kobietom powrót na to samo lub równorzędne stanowisko jak również wynagrodzenie, które nie może się różnić od tego sprzed urlopu. To bardzo ważne, ponieważ kodeks pracy chroni kobiety tylko w okresie ciąży. Przepisy antydyskryminacyjne dają im pewność, że po powrocie z urlopu będą mogły swobodnie realizować karierę zawodową. Ciąża nie powinna być traktowana jak przekreślenie ścieżki zawodowej kobiety.

Przepisy antydyskryminacyjne powstały i weszły w życie przede wszystkim z myślą
o środowisku pracy, ale dotyczą szeroko rozumianej publicznej przestrzeni społecznej. Nie dotyczą prywatnej sfery życia członków społeczeństwa. Dzięki uregulowaniu prawnego kwestii dyskryminacji wszystkie osoby, które czują się poszkodowane na tej właśnie płaszczyźnie mają podstawę prawną, aby walczyć o sprawiedliwe traktowanie i nierzadko również o odszkodowanie za wyrządzone krzywdy.

Właśnie z tego powodu w polskim prawie przewidziano urlopy wychowawcze. Z takiego urlopu może korzystać każdy z rodziców (nie tylko matka, ale także ojciec) do ukończenia przez dziecko czwartego roku życia. Są jednak pewne prawne obostrzenia:

• należy być pracownikiem w rozumieniu kodeksu pracy (czyli na zasadach umowy o pracę, a nie na przykład umowy zlecenie),
• przepracować u danego pracodawcy co najmniej sześć miesięcy,
• być prawnym opiekunem dziecka.

Urlop wychowawczy jest urlopem bezpłatnym, chociaż w jego czasie składkę na ubezpieczenie społeczne pokrywa budżet państwa. W wypadku bardzo niskiego dochodu rodziny przysługuje osobie na tym urlopie także dodatek wypłacany w ramach świadczeń rodzinnych w wysokości 400 złotych. Pracownik przebywający na urlopie wychowawczym podlega specjalnej ochronie prawnej. Znaczy to tyle, że pracodawca nie może go w czasie urlopu zwolnić, ani rozwiązać z nim umowy o pracę. Istnieją oczywiście wyjątki od tej zasady, na przykład gdy firma ogłasza upadłość lub gdy pracownik naruszy swoje podstawowe obowiązki (zwolnienie dyscyplinarne). Jeżeli umowa o pracę jest podpisana na czas określony, który jest krótszy niż trzy lata, wtedy urlop przysługuje do dnia, w którym umowa się kończy.

Urlop wychowawczy może być bardzo długi, nawet do trzech lat (oczywiście do osiągnięcia przez dziecko czwartego roku życia). Możliwe jest także korzystanie z tego urlopu przez oboje rodziców (lub opiekunów prawnych) dziecka jednocześnie, jednak taka sytuacja nie może trwać dłużej niż trzy miesiące. Wyjątkiem jest tu sytuacja, gdy urlop wychowawczy dotyczy dziecka niepełnosprawnego (wtedy przysługują dodatkowe trzy lata, aż do osiągnięcia przez dziecko pełnoletniości).

Urlopu udziela pracodawca na wniosek pracownika. Wniosek należy złożyć na piśmie nie później niż na dwa tygodnie przed rozpoczęciem urlopu. Ważne jest, by do wniosku dołączyć pisemne oświadczenie drugiego rodzica informujące, że nie korzysta on w tym samym czasie z urlopu wychowawczego. Po zakończonym urlopie rodzic ma prawo do powrotu na to samo stanowisko, na którym był zatrudniony przed urlopem. Jeżeli nie jest to możliwe – na stanowisko równorzędne, z wynagrodzeniem nie niższym niż w momencie przejścia na urlop.

Polskie prawo przewiduje w takim wypadku urlop na żądanie. Według kodeksu pracy każdemu pracownikowi przysługują cztery dni takiego urlopu (cztery dni w każdym roku kalendarzowym), we wskazanym przez pracownika terminie. Istnieją oczywiście uregulowania prawne w tej sprawie. Przede wszystkim musi on mieć niewykorzystany urlop wypoczynkowy. Poza tym należy złożyć wniosek, chociaż nie musi tego czynić na piśmie, najpóźniej w dniu rozpoczęcia urlopu. Ważne jest jednak by nie rozpoczynać „wolnego” przed rozpatrzeniem wniosku przez pracodawcę, bowiem może to skutkować potraktowaniem takiej nieobecności jako nieuzasadnioną, a co za tym idzie wiązać się może z sankcjami. Jednak sprawa nie wygląda tak „różowo”, przynajmniej nie ze strony pracownika.

Otóż pracodawca może odmówić udzielenia urlopu na żądanie, jeżeli zaistnieją szczególne okoliczności. Jakież to „szczególne okoliczności” ma na myśli nasze prawo? Przede wszystkim sytuację, gdy absencja pracownika mogłaby wpłynąć negatywnie na działanie zakładu, bowiem znajduje się on w trudnej sytuacji ekonomicznej. Jeżeli nasze „wolne” mogłoby doprowadzić do wymiernych szkód w zakładzie pracodawca ma prawo odmówić. Także w sytuacji gdy nasz stan zdrowia nie pozwala na kontynuowanie pracy nie mamy prawa wykorzystać urlopu na żądanie, bowiem nie będziemy mogli go spożytkować zgodnie z przeznaczeniem. I nie ma tu znaczenia fakt, że zarówno my, jak i pracodawca zgodzimy się na taki układ – tego zakazuje prawo. Jednak to na pracodawcy ciąży obowiązek ewentualnej odmowy, jeżeli nie zrobi tego przed ustalonym we wniosku początkiem urlopu, to znaczy, że prośbę rozpatrzył pozytywnie. Nasza absencja nie będzie wtedy przyczynkiem do sankcji takich jak, na przykład, rozwiązanie umowy.

Jak widać przepisy prawne w tej dziedzinie nie są do końca jasne. Kwestią sporną pozostaje przede wszystkim termin składania wniosku. Tym niemniej warto pamiętać, że przysługuje nam taki urlop, w razie nagłego przypadku, kłopotów rodzinnych czy innych okoliczności, które zmuszą nas do „zażądania” kilku dni wolnego.